Gabinet Logopedyczny LOGOS

gabinet-logo

W ramach Gabinetu Logopedycznego LOGOS prowadzimy:

  1. Diagnozę logopedyczną z wypisaniem opinii:
  • wczesną diagnozę rozwojową (stawianą już w pierwszych miesiącach życia dziecka), która określa, jakie zachowania oczekiwane rozwojowo nie pojawiły się. Brak określonej sprawności, umiejętności w danym przedziale wiekowym może oznaczać spowolnienie, opóźnienie lub zaburzenie rozwoju dziecka.

Diagnoza dzieci do 12. miesiąca życia stawiana jest w oparciu o precyzyjną ocenę odruchów ze sfery orofacjalnej (twarzy). Warunkiem prawidłowego rozwoju mowy jest dojrzewanie odruchów, np. odruchu ssania i połykania, szukania, kąsania, otwierania ust, wysuwania języka. Badanie obejmuje również  wczesne uwarunkowania komunikacji niemowlęcia. Ocenie podlega praca języka, trakcja oddechowa, napięcie mięśniowe w obrębie twarzy, percepcja wzrokowa i słuchowa, rozwój  społeczny  i emocjonalny (np. zatrzymywanie wzroku na twarzy dorosłego, reakcja mimiką na twarz dorosłego, wyciąganie rąk do znanych osób, wykorzystywanie w komunikacji gestu wskazywania palcem).
Nieskupianie wzroku na twarzy dorosłego po ukończeniu przez niemowlę 5. miesiąca, brak gestu wskazywania palcem po ukończeniu przez dziecko 9. miesiąca są  poważnymi sygnałami wielu zaburzeń komunikacyjnych.

 

  • diagnozę wad wymowy (dyslalii):
  • seplenienie (sygmatyzm – wadliwa wymowa głosek szeregu syczącego: s, z, c, dz, ciszącego: ś, ź, ć dź i/lub szumiącego: sz, ż, cz, dż),
  • rotacyzm (wadliwa wymowa głoski r),
  • bezdźwięczność (wymowa głosek dźwięcznych jako bezdźwięczne, np. dziecko zamiast „bawi” mówi „pafi”, zamiast „buda” mówi „puta”),
  • nosowanie otwarte lub zamknięte (wymowa głosek ustnych z rezonansem nosowym lub wymowa głosek nosowych z rezonansem ustnym)
  • kappacyzm / gammacyzm / lambdacyzm (wadliwa realizacja głosek
    k, g, l).

Logopeda dokonuje diagnozy wad wymowy w oparciu o:

„Test do badania artykulacji”, służący do diagnozowania umiejętności wymowy głosek, które zgodnie ze statystycznym modelem rozwojowym pojawiają się wcześnie. Są to głoski: palatalne (ś, ź, ć, dź ), przedniojęzykowo-zębowe (s, z, c,dz), przedniojęzykowo-dziąsłowa – l oraz dziąsłowe ( sz, ż, cz, dż, r), które ze względu na stopień trudności realizacyjnej, pojawiają się zwykle w procesie rozwojowym później. Badania kliniczne dowodzą, że są to głoski, z wymową których dzieci mają największy problem.

 

Bada i ocenia również:

  • sprawności narządów artykulacyjnych,
  • toru oddechowego,
  • rozwoju systemu fonetyczno – fonologicznego (pojawiania się głosek, sposobu ich  artykulacji),
  • rozwoju słownictwa,
  • rozwoju konstrukcji składniowych (budowania różnych typów zdań),
  • słuchu fonemowego.

 

  • diagnozę zagrożenia dysleksją, która pozwala stwierdzić już u dzieci od 3. roku życia symptomy ryzyka dysleksji, czyli przyszłych trudności z opanowaniem umiejętności czytania i pisania. Wczesna diagnoza zapewnia wczesne oddziaływania terapeutyczne w formie rozwojowych ćwiczeń stymulujących, dzięki którym dziecko rozpoczynając naukę w szkole jest odpowiednio przygotowane, a nabywanie nowych umiejętności nie sprawia piętrzących się trudności.

 

W badaniu Logopeda wykorzystuje „Test SWM” dla dzieci zagrożonych dysleksją między 3 – 7 rokiem życia. W Teście znajdują się zadania służące do badania: dominacji stronnej (ręka, oko, ucho, noga), funkcji słuchowych (powtarzanie podanych samogłosek, sylab i wyrazów), funkcji wzrokowych, tj. analizy i syntezy wzrokowej na materiale tematycznym i atematycznym (układanie podanego wzoru z klocków), użycia języka (artykulacja i komunikacja), pamięci sekwencyjnej (lewopółkulowej) i grafopercepcji.

Dla dzieci młodszych Logopeda przygotowuje zadania w oparciu o normy rozwojowe przewidziane dla danego wieku.

Dla dzieci starszych (powyżej 7 roku życia) podejrzanych o dysleksję nasz Logopeda przygotowuje zadania adekwatne do wymagań szkolnych.

  • diagnozę zaburzeń komunikacji językowej i deficytów rozwojowych:

– opóźniony rozwój mowy,

– alalia,

– autyzm, spektrum autyzmu,

– zespół Aspergera,

– afazja,

– dyzartria,

– oligofazja (mowa dzieci upośledzonych umysłowo, np. zespół Downa, FAS),

– niedosłuch,

– dwujęzyczność, wielojęzyczność,

– jąkanie.

 

  • diagnozę  dominacji stronnej – inaczej lateralizacji, czyli dominacji ręki, oka, ucha, nogi. Działaniami terapeutycznymi powinny być objęte te dzieci, u których po ukończeniu 3. roku życia stwierdza się lateralizację lewostronną (lewe oko, lewa ręka), skrzyżowaną (np. prawe oko, lewa ręka) lub nieustaloną (dziecko nie wybrało ręki dominującej). Oburęczność ma negatywny wpływ na nabywanie systemu językowego, a potem na naukę czytania i pisania.
  1. Terapię logopedyczną:
  • Wczesne wspomaganie/stymulowanie rozwoju dziecka, które dotyczy m. in. :
    • rozwoju mowy i języka,
    • stymulacji rozwoju intelektualnego,
    • doskonalenia percepcji wzrokowej i słuchowej,
    • rozwoju motorycznego,
    • stymulacji rozwoju zabawy,
    • propozycji zabaw, rozwijających wszystkie zmysły, które można stosować od pierwszych tygodni życia,
    • nabywania umiejętności samoobsługowych,
    • funkcjonowania w środowisku rówieśniczym.
  • Terapia:
    • wad wymowy,
    • dysleksji,
    • zagrożenia dysleksją,
    • zaburzeń komunikacji językowej i deficytów rozwojowych (opóźniony rozwój mowy, alalia, dyslalia, nosowanie, jąkanie, afazja, autyzm, zaburzenia słuchu, oligofazja, zespół Aspergera),
    • odmiennych realizacji spowodowanych uszkodzeniami organicznymi i/lub chorobami fizycznymi (występujących, np. u dzieci z rozszczepem podniebienia).
  • Wczesna nauka czytania metodą symultaniczno – sekwencyjną prof. Jagody Cieszyńskiej.
  1. Ćwiczenia ogólnorozwojowe:
  • stymulacja prawej i lewej półkuli mózgu,
  • ćwiczenia sekwencji w trzech sferach – wzrokowej, słuchowej i ruchowej,
  • ćwiczenia analizy i syntezy słuchowej,
  • ćwiczenia analizy i syntezy wzrokowej,
  • ćwiczenia operacji myślowych (np. kategoryzowanie, rozumowanie przyczynowo – skutkowe, myślenie przez analogię),
  • ćwiczenia pamięci,
  • ćwiczenia w doskonaleniu umiejętności czytania i pisania,
  • ćwiczenia małej i dużej motoryki,
  1. Terapię wad wymowy i zaburzeń komunikacji językowej dzieci starszych i dorosłych.
  1. Ćwiczenia emisji głosu.

Partnerzy: